Początki wielorybnictwa to może zabijanie zwierząt osiadających na plażach (wyrzucanych na plażę na wskroś fale). Przyczyny tego zjawiska do współcześnie nie są jasne. Jednakże na rzecz pierwotnego łowcy wieloryb wyrzucony na plażę oznaczał sytość na długie miesiące. Prawdziwe, aktywne wielorybnictwo na własne potrzeby zaczęło się z chwilą, jak myśliwy odważył się wypuścić na wodę. Prosta tryb takiego polowania do niedawna wystarczała Inuitom także innym ludom Północy. Czasami służyły do tego celu niewielkie dłubanki innymi słowy kilkuosobowe pokryte skórami łodzie, którymi wypuszczano się co więcej na kilkadziesiąt kilometrów do wnętrza topiel morza. Prymitywne wielorybnictwo uprawiali uprzednio wikingowie, na północnych obszarach Oceanu Atlantyckiego.
Na większą skalę rozwinęli wielorybnictwo Baskowie, wewnątrz XII wieku, polując na wieloryby do wnętrza Zatoce Biskajskiej. Z od czasu do czasu Baskowie zaczęli się wypuszczać jeszcze dalej, natomiast wewnątrz XVI wieku dotarli do Nowej Fundlandii. Jako władza wielorybnicza byli Baskowie wynajmowani też wskroś inne kraje, np. Brytyjczycy korzystali z ich usług w środku tym zakresie w środku okolicach Spitsbergenu, do polowań na wieloryby grenlandzkie. W XVI wieku Holendrzy wprowadzili innowację – oprawianie wieloryba wyraźnie na okręcie. Zwierzę przytraczano do burty statku również dzielono na części z drewnianych platform to znaczy łodzi. Tłuszcz wytapiano otwarcie na okręcie oraz składowano wewnątrz beczkach do wnętrza specjalnej ładowni.